Als intervisiebegeleider bewaak ik de structuur volgens de methode waar ik op dat moment mee werkt (ik kies een methode passend bij de situatie die ingebracht wordt). Dit voorkomt dat collega’s onder elkaar direct ongevraagd advies gaan geven, verdwalen in de inhoud of dat het een ‘stoom-afblaassessie’ wordt. De focus blijft op de verdieping en de inbrenger leert zelf tot inzichten te komen. 

Echte reflectie vraagt dat je jezelf kwetsbaar op durft te stellen. Dat kan spannend zijn. Ik creëer een veilige setting, stel de juiste open en soms scherpe vragen. Ik help de groep te zien waar oordelen in de weg kunnen zitten en deelnemers durven uiteindelijk verder te kijken dan de oppervlakte. Zo komen onderliggende patronen, overtuigingen en blinde vlekken sneller aan het licht.  

Als begeleider kijk ik niet alleen naar de specifieke casus van dat moment, maar ook naar het proces en de dynamiek in de groep. Wat leert iedereen hieruit voor de dagelijkse praktijk? Door reflectie te verbinden met concrete actiepunten en te evalueren hoe vragen gesteld worden, verbeteren ook de algemene reflectievaardigheden in het team.